Ég hef ákaflega lítið gaman af því að horfa á matreiðsluþætti. Legg mig alls ekki eftir því og sperri vanalega ekki upp skáina þegar þeir eru til sýningar.

Einn er þó sá þáttur sem ég staldra alltaf við á og horfi með ánægju og áfergju þegar ég sé honum bregða fyrir. Og þá kannski ekki bara til að horfa á matreiðsluna sem slíka. Þetta eru að sjálfsögðu þættirnir með Nigellu Bites (Lawson). Þvílíkt augnakonfekt sem þessi kona er og dásamlegt að horfa á hana elda mat og narta í hann líka með nautnasvip í myndavélina. Dýrlega falleg kona og útlitinu ekki hægt að lýsa öðruvísi en gyðjulegu

Að sjálfsögðu toppar það svo allt þegar í lok þáttar læðist í húminu seinnipart kvölds í náttkjólnum í ískápinn til að narta í leifarnar. óboy óboy.

                           --------------------------------------------------------

Gott að frétta af sjósókn, búið að vera reitingsafli eða um 15 tonn á dag frá því við byrjuðum og ágætisveður. Veðurspáin er svo hagstæð næstu dagana og vonandi heldur fiskiríið líka. Þá verðum við aldeilis sáttir, þrátt fyrir bægslagang og barlóm í þjóðfélaginu.
Jafnvel líka þó fiskverð sé búið að lækka um 30% síðan í haust og 5-10% launalækkun sem verið er að boða víða í þjóðfélaginu því hjóm eitt miðað við 30% launaskerðinguna okkar.

Heyrumst fljótlega.

Víða eru uppnefni eða viðurnefni algeng. Flestir eru einhverntímann á lífsleiðinni uppnefndir. Það getur verið í eitt einasta skipti og þá einu nafni eða þá oft og mörgum sinnum með mismunandi nafngiftum. Sum gleymast strax en önnur festast við. Sumir eru aðgreindir frá öðrum með uppnefni eða viðurnefni og sumir einfaldlega þekkjast varla undir sínu eigin nafni heldur einungis upp- eða viðurnefni.

Það er svo ákaflega mismunandi hvernig tekur sínum aukanöfnum. Væntanlega fer það mikið eftir því hvað nafnið er eða þýðir eða hvernig til þess var stofnað. Sjálfsagt heldur minni ánægja með það ef það er "ljótt" eða níð og sett fram með fjandsamlegu hugarfari heldur en ef það er sniðug grín í vinahópi.

Uppnefni og viðurnefni geta verið ákaflega fyndin og sniðug og passað vel við viðkomandi. Sennilega er það líka ein ástæða þess sem fólk man eftir þeim.

Ef það er nettur/réttur húmor að baki og jafnvel hugsun eða tenging við eitthvað sem menn fatta getur gott upp- viðurnefni verið hreinasta snilld.

Sjálfur þekki ég mígrút af uppnefnum og viðurnefnum og nota þau örugglega oft, bæði við rétt tækifæri þegar viðkomandi er sáttur við það og ég veit það en örugglega líka stundum þegar það á ekki við. Kalla ég vini mína oft "sínum" nöfnum og fæ "mín" til baka, allt eftir stað og stund hverju sinni.

Eins og ég sagði áðan eru mörg þessara nafna algjör snilld og manni finnst þau alltaf jafn sniðug. Ekki ætla ég að fara að nefna neitt af þeim hér enda skal aðgát höfð í nærveru sálar og allt það.

En hins vegar held ég að ekki saki að minnast á eitt gamalt og gott, ákaflega sniðugt viðurnefni sem sagði allt sem þurfti en breytist svo með breyttum forsendum.

Til hámarksverndar ætla ég samt að skipta út eiginnafninu sem það var notað með og setja skáldað í staðinn en held að það ætti samt ekki að skemma söguna.

Fyrir 15-20 árum kom hér alltaf á vertíð ung og falleg sveitastúlka að austan. Hún kom vanalega eftir áramót og var fram á vor þegar hún fór aftur heim í sveitina. Þetta var eins og áður sagði lögulegasta snót og var kölluð Magga. Strákarnir gengu margir á eftir henni með grasið í skónum og vildu komast í nánari kynni við þessa mannvænu sveitastelpu. En hún blakaði þeim öllum frá og hafði raunar aldrei verið við strák kennd að marki svo fljótlega var farið að kalla hana Möggu Mey því það var ljóst að hún var algjörlega hrein mey.

Svo liðu vertíðirnar ein af annari og alltaf var Magga Mey þessi heiðvirða og flekklausa sveitastúlka sem strákarnir gerðu hosur sínar grænar fyrir en lítið gekk.

Loks kom þó að því eina vertíðina þegar farið var að vora að skyndilega eins og hendi væri veifað einn góðan veðurdag breyttist viðurnefnið á Möggu Mey og eftir það var hún aldrei kölluð annað en Magga Ókey  

Horfði um daginn á myndina Slumdog millionaire sem gerð er eftir bókinni Villtu vinna milljarð.
Sem oft áður eftir að hafa lesið bókina fyrst varð ég fyrir vonbrygðum með myndina því mér fannst hún ekki standast væntingar. 
Ágætis afþreying svo sem en ekkert spes.
Eins og svo oft þegar myndir eru gerðar eftir góðum bókum vantar svo mikið og framsetning leikstjóra og framleiðanda of ólík þeirri upplifun sem maður varð fyrir við að lesa bókina.

Í augnablikinu man ég eftir þremur myndum sem tóku bókunum fram að mínu mati en annars er þetta undantekningalítið öfugt. Þetta voru Mýrin eftir Arnald og Shawshank Redemption og Shining sem báðar eru eftir sögum Stephen King.

Þetta er ástæðan fyrir því að ég horfi ekki á sumar myndir sem gerðar eru eftir góðum bókum og til dæmis ætla ég aldrei að horfa á myndina Perfume sem gerð er eftir bókinni Ilmurinn eftir Patrick Suskind.

Við erum klárir á netin og bíðum bara eftir þokkalegu veðri til að hefja vetríð. Gott að komast á net, það er skemmtilegur veiðiskapur og ekki skemmir fyrir að komast aðeins niður á dekk í smá hreyfingu

Blíðar heilsur.

... og slæmir.

Var að taka til og skipuleggja í tölvunni minni og var meðal annars að fletta í gegn um gömul skjöl í sem ég hef skrifað.
Rakst þá á texta sem ég skifaði fyrir fjórum árum síðan. Ég hef verið nokkuð nákvæmur þegar ég lýsti þessum degi til að geta rifjað hann vel upp síðar en einnig hef ég greinilega skrifað þetta til að sýna öðrum sem ég hef ekki gert en þegar ég byrjaði að lesa mundi ég þetta nú allt eins og gerst hafi í gær.

En hér er allavega textinn sem ég skrifaði árið 2004.

                                                                                                            15.apríl 2005

Versti dagur í lífi mínu.

Ég á tvo stráka, yngri strákurinn heitir Ægir en sá eldri Maron og árið 2001 voru þeir eins árs og fjögurra ára. Þann 16. apríl 2001 fór Lilja  með guttana tvo til Reykjavíkur og erindið var að hitta háls- nef og eyrnalækni því það hafði verið eyrnastand á þeim báðum og vorum send suður af lækni á Hornafirði.

Í leiðinni ákváðum við að panta almenna skoðun hjá barnalækni í Reykjavík til að skoða þá og ræða ýmislegt smálegt eins og frauðvörtur og fleira við barnalækni og einnig að láta skoða eldri snáðann því við höfðum tekið eftir því að hann var eitthvað  pínulítið öðruvísi en hann átti að sér að vera. Var farinn að sofa mjög fast og pissa undir á nóttunni sem var eitthvað sem hann hafði aldrei gert eftir að bleyju lauk um tveggja ára.

Við höfðum nefnt það á leikskólanum hvort eitthvað hefði breyst þar sem gæti valdið sálrænni steitu sem orsakað gæti næturvætuna, því allt hafði verið óbreytt og í föstum skorðum heima.

Á leikskólnum var okkur sagt að ekkert hefði breyst sem gæti leitt til þessara breytinga en hún hafði veitt því athygli hvað hann var farinn að borða vel. Var alltaf frekar matgrannur en var farinn að éta eins og hestur.

Jæja allt í lagi með það. Eftir góða skoðun hjá Barnalækninum fengu þeir brjóstsykur í verðlaun og voru á leiðinni út þegar Lilja mundi allt í einu eftir þessu öllu og fór að ræða það við lækninn sem tók strax þvagsýni sem sýndi bæði sykur og ketona í þvagi, og sagði að þau þyrftu beina leið upp á spítala þar sem allt benti til þess að guttinn væri kominn með sykursýki.

Lilja hringi í mig austur á Hornafjörð þegar þau voru á leiðinni upp á Borgarspítala og sagði mér hvers kyns var. Ég talaði við vinnuveitanda og fékk frí og lagði af stað keyrandi til Reykjavíkur og var kominn upp á spítala um kvöldmat og þá lá allt ljóst fyrir, stóra barnið mitt sem þó var ekki nema fjögurra ára var komið með sykursýki týpu 1.

Það varð ekkert sjokk hjá okkur, ekkert áfall, engin afneitun eða neikvæðni sem kom þarna fram. Við gerðum okkur hins vegar grein fyrir því að við vorum kominn með nýtt verkefni í lífinu, sjúkdómurinn væri ólæknandi og ævilöng meðferð framundan. Við byrjuðum strax af fullum krafti að læra og lesa og fræðast um þetta nýja viðfangsefni og drukkum í okkur allt sem við komumst í, ásamt frábærri fræðslu á deildinni og urðum mjög fljótlega tilbúin að byrja á að annast barnið okkar upp á nýtt.

Síðan fórum við heim og til varð ný dagleg rútina og allt gekk eins og í sögu því strákurinn var einstaklega viðmótsþýður og auðveldur í þessum breytingum.

Þá hoppum við fram á 2004 og strákarnir orðnir 4 og 7 ára og sá yngri nokkrum vikum frá að ná þeim aldri þegar eldri bróðir greinist.

Allt gengur sinn vanagang á heimilinu en litli bríðir var ekki búinn að vera eins og hann átti að sér að vera í nokkra daga. Hann var búinn að vera frekar vælinn og lítill í sér en drakk mikið vatn og pissaði svolítið mikið að okkur fannst en svaf ennþá með bleyju því það gekk erfiðlega að stjórna krananum á nóttunni.

Á föstudegi biður Lilja mig svo að mæla blóðsykurinn hjá Ægi um leið og Maroni, bara svona til öryggis.

Ekkert varð samt af því en á laugardagskvöldið kl 21:00 þegar þeir bræður voru á búa sig í rúmið og ég kalla í þá að fá sér snarl fyrir svefninn.

Eins og venjulega mæli ég blóðsykurinn hjá Maroni stóra bróður og næ svo í hinn mælinn og segi við Ægi litla bróður að ég ætli að mæla hann líka. Það kom ekkert á óvart enda hann mældur alltaf annað slagið um leið og stóri bróðir til þess að fá að vera eins því það var alltaf svolítið spennandi að fá mælingu líka

Svo fæ ég blóðdropa og mæli og meðan mælirinn telur niður segir hann: er ég hár eða lár, pabbi er ég hár eða lár?    Píp, mælirinn sýndi 11.4 og ég fékk  næstum hjartastopp. Þú ert frekar hár segji ég og þá segir hann sigri hrósandi, þá þarf ég ekkert að borða fyrir svefnin. setning sem hann hafði greinlega beint frá bróður sínum :)

Milljón hlutir flugu í gegnum höfuðið á mér þegar þeir voru að næra sig og svo fórum við að busta tennurnar og ég þvoði þeim stutta vandlega um hendurnar, ákveðinn í að mæla hann aftur með hreinar hendur þegar hann væri sofnaður og við svo búið fara þeir að sofa.

Kl 23:00 fór ég svo inn til hans og var þá með báða mælana með mér og mældi hjá honum sykurinn og mælarnir voru nokkuð samstíga 8,7 og 8,9.

Mér varð þarna verulega órótt og hugsaði margt. Eitt barn með sykursýki var ekkert en tvö, það var áfall. Einnig er sá stutti þannig skapi farinn að ég hugsaði að hann yrði ekki eins samvinnuþýður og stóri bróðir sem var þarna búinn að vera með sykursýki í tæp 3 ár og gengið mjög vel.

Kl 02:00 lét ég hann pissa í glas og tók ketostiks en engir ketonar.

Mér gekk illa að sofna. Ég velti mér og bilti, fór fram úr og reyndi að horfa á sjónvarpið, fór í tölvuna og gekk um gólf. Upp í rúm aftur og velti mér eins og bor, aftur í tölvuna, aftur sjónvarpið og gekk meira um gólf og fór inn til strákana og horfði á þá og hausinn alveg að drukkna í hugsunum og vangaveltum.

KL: 09:00 morgunin eftir þegar var kominn tími til að ræsa, mæla og sprauta þann eldri var ég ekki búinn að sofna eina mínútu þessa hræðilegu nótt.

Ég mældi þann yngri líka, eðlilegur blóðsykur en talsverðir ketonar í þvagi og ekki varð ég rórri við það. Eftir morgunmat hringdi ég svo suður í barnadeildina og spurði hvort ég gæti fengið að tala við lækni og hvort Árni, Ragnar eða Mikael væru nokkuð þarna því mig vantaði ráð.

Engin læknir var við látinn en ég spjallaði dágóða stund við hjúkrunarfræðing sem ráðlagði mér að fara með hann upp á heilsugæslustöð á Hornafirði.

Að fenginni reynslu var það ekki inn í myndinni og sagði ég að þar væri ekkert hægt að gera sem ég gæti ekki gert sjálfur og ef ég færi eitthvert með hann þá kæmum við suður.

Ég ákvað svo að láta reyna almennilega á brisið í honum og ef ég fengi svona háar mælingar yfir daginn ætlaði ég að hringja beint í Betu eða Árna (sérfræðingur Marons) og boða komu okkar suður á barnadeildina.

Ég tróð svo í hann kolvetnum allann daginn, bæði brauði og nammi og mældi á tveggja tíma fresti, á milli þess sem ég lá í þykku bláu sykursýkisbiblíunni eftir Ragnar Hannas til að reyna að átta mig á hlutunum.

Ég komst þar að því að ketonarnir sem hann fékk um morguninn, voru að öllum líkindum hungurketonar þar sem þeim fylgdi ekki sykur í þvagi og svo urðu allar blóðsykurmælingar það sem eftir lifði dags eðlilegar og ekki fann ég meiri ketona í þvagi svo heldur minnkuðu nú áhyggjurnar þegar leið á daginn og var mér mikið létt um kvöldið þegar ég fór að sofa og allt virtist eðlilegt.

Næstu daga hresstist svo snáðinn og varð aftur hress og kátur og eins og hann átti að sér að vera. Var nú samt mældur reglulega og látinn pissa í glas á morgnana næstu viku en allar mælingar og prufur eðlilegar og hafa verið síðan.

Dagurinn sem Maron stóri bróðir greindist með sykursýki var ekki slæmur dagur en dagurinn sem ég hélt að Ægir litli bróðir væri líka kominn með sykursýki er sennilega sá versti sem ég hef lifað.

Ég veit ekki en hvað það var sem olli þessum slappleika og frekar háu mælingum hjá honum þetta kvöld en vona að það endurtaki sig ekki.

... leiðinlega kellingin í hverfinu.

Þegar ég var púki vorum við félagarnir fjörugir og uppátækjasamir. Ekki þó held ég neitt verri en börn almennt því þau eru venjulega fjörug og hafa gaman af allskonar ærsli og leikjum.

Þó að heimalandið væri hverfið í kring um Hlíðartúnið þvældumst við náttúrulega um allann bæ í leit að ævintýrum og fjöri.
Ég þræti ekki fyrir það að stundum hafi komið fyrir að við höfum vaðið yfir garða eða setið á girðingu eða framkallað hávaða og/eða leiki sem olli kannski einhverju ónæði innandyra í nágrenninu.
Langflest af fullorðna fólkinu lét sér þetta í léttu rúmi liggja og var ekkert að kippa sér upp við eitthvað smáræði, leiddi það hjá sér eða kom út ef um þverbak keyrði og bað hvort við værum til í að hliðra aðeins til eða breyta svo smábarn gæti sofið eða slíkt.

Undantekningalaust brugðums við vel við kurteisu og skemmtilegu fólki sem hafði ekkert út á okkar leik að setja en impraði kannski á því hvort við værum til í að færa okkur nokkra metra eða lækka í okkur í tíu mínútur eða svo.

Svo voru það leiðinlegu kellingarnar (reyndar nokkrir kallar líka en það er skemmtilegra að segja bara kellingarnar ) sem komu öskrandi af illsku út og höfðu allt á hornum sér. Húðskömmuðu okkur með látum á háreisti fyrir hluti sem við kannski áttuðum okkur ekki á að myndu valda ónæði. Kölluðu okkur öllum illum nöfnum og hótuðu lögreglu og barsmíðum ef við ekki hundskuðumst burt.
Svo þegar við komum heim var kannski búið að hringja í foreldrana og kvarta yfir þessum skríl.

Það má vel vera að við höfum látið okkur hverfa þegar þær byrtust en það var síður en svo endir málsins. Okkur fannst þær ósanngjarnar í okkar garð og við því yrði að bregðast.
Sem fjörugir og hugmyndaríkir pjakkar datt okkur margt í hug og voru öll trikkinn í prakkarabókinni notuð til að gera viðkomandi frúm lífið leitt og atast í þeim eins og hægt var. Öllum ráðum var beitt og ekkert heilagt og get ég sagt (þó kannski ekki með stolti) að sumar fengu giska óblíða meðferð.

Það fullorðna fólk sem kom fram við okkur af vinsemd og virðingu fékk virðngu og vinsemd til baka og slapp þá við óknyttina. Bendi meðal annars á þetta gamla blogg frá júní 2006, um eitt mál sem fékk góðan endi. Færslan er neðst og heitir Halle Berry.

Hef grun um að vinahópur minn sé ekki sá eini sem viðhafði slíka hegðun varðandi það fullorðna fólk sem okkur fannst ósanngjarnt.

Ástæða þess að ég er að rifja þetta upp er að mínir strákar eru að komast á þennann aldur og hafa stundum komið heim og kvartað yfir "leiðinlegu kellingunni í hverfinu" sem hefur allt á hornum sér.
Ég veit sem er að börn hafa lítið breyst og hef þess vegna lúmskan grun um hvað býður viðkomandi kellinga þó ég fái náttúrulega ekkert að frétta um það  

Hvet lesendur mína eindregið til að vera sanngjörn og kurteis við börn að leik og verða ekki leiðinlega kellingin í hverfinu. Ekki bara barnana vegna heldur aðallega vegna eigin geðheilsu

.. elsku dúllurnar mínar og þakka liðnar stundir.

Hef ekki trú öðru en árið 2009 verði dásamlegt í alla staði.

Skólar og vinna byrjuð samkvæmt venju og regla að komast á heimilislíf eftir ákaflega gott og þægilegt jólafrí.
Á sunnudaginn var Ægir sofnaður klukkann tíu og ég var himinlifandi með það og þá yrði hann nokkuð vel sofinn fyrir ræsið á mánudagsmorgun. En klukkann eitt eftir miðnætti vekur kappinn mig og segist vaknaður og geti ekki sofnað aftur. Við það stóð og hann sofnaði aftur einhverntímann eftir þrjú og ég um fjögur.
Það var því giska þreyttur skólastrákur sem var ræstur klukkann rúmlega sjö í skólann. Hann var svo sofnaður klukkann átta í gærkvöldi og svaf til sjö í morgun þannig að útsofinn var hann í morgun

Hérna fyrr meir gat ég aldrei lesið meira en eina bók í einu. Ekki séns að byrja á annarri fyrr en einni var lokið. Þetta hefur breyst mikið í seinni tíð, sennilega vegna þess að skáldsögur hafa vikið talsvert fyrir allskonar fræði og spekibókum sem gott er að taka sér smá frí frá og glugga í aðrar bækur á milli.

Þetta verður til þess að maður er reyndar talsvert lengur með hverja bók en mér finnst þetta dásamlega þægilegt, að lesa í einni bók í dag og svo í annari á morgun.
Nú er ég með fjórar bækur í gangi og var að klára eina en þar er hver annari ólík. (ekki furða þó ég sé skrítinn )

Var að klára Flugu á vegg eftir Ólaf Hauk Símonarson, ágæt svo sem en betra hef ég lesið eftir Ólaf.
Er svo að lesa Þangað sem vindurinn blæs , sem er ævisaga KK eftir Einar Kárason og kemst hann vel frá áhugaverðum karakter sem Kristján Kristjánsson er.
Er að verða búinn með Andlegt sjálfstæðisem er greinasafn Robert Ingersoll og er gríðarlega skemmtileg, fróðleg og umhugsunarverð lesning eftir mann sem var uppi 1833-1899.
Einnig er á borðinu hjá mér Heimspekisaga sem ég ef nýbrjaður á en lofar góðu.
Að endingu er ég svo að lesa Fávitann eftir Dostojefski sem ég er búinn að vera of lengi að gaufa við og þarf að haska mér. Góð bók þar á ferð.

Heyrumst.

Fyrir mér er hugtakið fjölskylda sá hópur fólks sem stendur mér næst, skyldir eða óskildir. Þeir einstaklingar í kring um mig sem ég elska eins og þeir eru og elska mig eins og ég er.
Þetta er fólk sem ég virði og nýt að vera með, gera hluti fyrir og fá hjálp í staðin ef þarf. Fólk sem ég umgengst nánast skuldbindingalaust, treysti og finn að það treystir mér. Fólk sem ég ert tilbúinn að gera miklu meira fyrir en almennt siðferði bíður að ég geri náunganum.
Besta setning sem ég hef heyrt til að lýsa fjölskyldu og samskiptum við hana er  „... He ain´t heavy, he´s my brother,“

Þegar ég byrjaði að blogga fyrir ca. fjórum árum lofaði ég því hátíðlega að blogga ekkert um stjórnmál enda ömurlega leiðinlegt bloggefni þó ég hafi talsverðan áhuga á stjórnmálum almennt ( sem hefur reyndar dofnað verulega að undanförnu )

Þetta loforð hef ég haldið með aðeins örfáum undantekningum og þá venjulega vegna mjög öfgafullra dæma úr pólitíkinni.

Oft hefur maður látið hjá líða að nefna fáránlega hluti og framvæmdir sem stjórnmála menn hafa látið út úr sér eða gert. Ég meira að segja setti ekki inn færslu þegar Guðni Ágústsson fyrverandi formaður framsóknarflokksins sagði sennilega þau vitlausustu orð sem sögð hafa verið úr ræðustól á alþingi þegar hann sagði í ræðu þar 22. síðastliðin að "Það er ekki til neitt siðgæði í rauninni nema kristið siðgæði" og bætti svo um betur í Kastljósi þegar hann var beðinn um að skilgreina kristilegt siðgæði og sagði þá að "Kristilegt siðgæði væri það að standa vörð um þjóðkirkjuna"

Með fyrri ummælunum hrækti hann framan í þá sem ekki eru kristnir með því að segja þá ekki eiga eða búa yfir neinu siðgæði og í seinni ummælunum hrækti hann á þá sem eru kristnir (sem hann reyndar þykist vera) með því að segja eina tilgang siðgæðis þeirra vera að standa vörð um ríkisstofnun!.

Hvað getur maður svo sem sagt um svona ummæli? Jú kannski bara að það er þyngra en tárum taki að svona fólk skuli vera fulltrúar á alþingi en sem betur fer eru við allavega laus við þennann froðusnakkara og þótt fyrr hefði verið.

Í dag kvað svo annar þröngsýnispostulinn sér hljóðs og hvatti fólk í viðtali í útvarpinu til að kaupa enga flugelda í ár því það þyrfti engin á þeim að halda heldur væri þetta bara peningabrenna.
Jón Magnússon, formaður þingflokks frjálslyndra virðist ekki gera sér grein fyrir því að flugeldakaup eru ekkert nema beinn fjárstuðningur við björgunarsveitirnar og það starf sem þar er unnið.

í þakklætisskyni fyrir fjárstuðningin fær maður svo nokkrar púðurkellingar sem maður getur fuðrað upp á áramótunum en féð fer aldeilis ekki á bálið heldur í gríðarlega gott verkefni og vinnu.
Slysavarnarfélagið er að fá um 1500 útköll á ári út af öllum fjandanum, óveðurstjón, fólk í vandræðum og týnt og svo má endalaust telja af atburðum til sjós og lands sem björgunarsveitirnar sinna af ósérhlífni og í sjálfboðaliðastarfi og þeirra langstærsta fjáröflun er flugeldasala.

Ef hinn mikli spekingur sem ég hef reyndar segja ýmislegt miður fallegt í gegnum tíðina hefði hvatt fólk til að kaupa ekki áfengi og kruðerí og spara við sig þannig hefði ég ekki fengið grænar bólur og blóðsprungin augu en svona orð í viðtölum lýsa svo sem ekki öðru en þeim sem þau segja. 
Ég ætla allavega að vona að Jón Magnússon og fjölskylda þurfi ekki á hjálp Slysavarnarfélagsins að halda á næstunni en er þó viss um að hann myndi þiggja hana með þökkum ef hann lenti í vandræðum og þá væntanlega ekki spá mikið í hvernig borgað væri fyrir viðbragðið. Ðöak! (mig vantar ælukall til að setja hér)

Ég ætla hins vegar að kaupa minn árlega flugeldaskammt með glöðu og spara þá frekar við mig í ýmsu öðru í staðinn. Jafnvel þó að ég hafi lítið gaman af að freta þessu glysi til himins þá veit ég að þeir fjármunir sem ég legg á móti fuðra ekki með ljósa- og púðurhvellunum heldur koma einhverjum og þá kannski mér og mínum til góða. 

Lofa því að skrifa ekki aftur á næstunni um pólitík eða pólitíkusa, er komin með ælubragð í hálsin af þessu bloggi.

Hver kynslóð á sína vondu kalla.

Þá sem fá börn til að skjálfa á beinunum. Þeir verða holdgerfingar alls þess illa í heiminum og allt það slæma sem hægt er að ímynda sér kristallast í þeim.

Fyrir ca 15-20 árum var ákaflega vondur kall sem skelfdi öll börn á Íslandi og er ég viss um að jafnvel bara að heyra nafnið núna nægi til þess að þessum börnum sem nú eru það sem kallað er fullorðin renni vatn milli skins og hörunds. 
Þess vegna bið ég þá sem eru á aldrinum 20-30 að hætta að lesa ef þau ætla að sofa í nótt.
Nafnið er Magnús Hansson

Nú skilja sumir hvorki upp né niður en þeir sem voru á viðkvæmum barnsaldri þegar þættirnir um Nonna og Manna voru sýndir í sjónvarpinu í denn skilja og muna.
Magnús Hansson var þar ljóti og vondi kallinn og var meira að segja fenginn útlenskur leikari til að túlka hann því það fannst engin nógu illilegur og undirförullegur á Íslandi!

Þættirnir voru gefnir út á DVD nú fyrir jólin og mínir guttar fengu eintak í jólagjöf.
Er búinn að horfa á þrjá þætti með þeim átta ára og við erum orðnir verulega spenntir og erum sammála um að Magnús Hannsson sé hið mesta fúlmenni og óskum honum einskis góðs. Þrír þættir eftir og ætlum við rétt að vona að hann hljóti makleg málagjöld í lokin en ég kem allveg af fjöllum og þykist ekkert vita um framrás atburða eða málalok .

Hér er kveðjan okkar til ykkar og eigið þið góða tíma hvort heldur þið haldið sólstöðuhátíð eða kristsmessu