Allt gengur í fína hér í borginni. Mikið að gerast á námskeiði. Bókleg og verkleg slökkvistörf á víxl með reykköfun í gámastæðum sem búið er að breyta í tveggja hæða "fjölbýlishús", "slöngutamningu" og fyrirlestrum.

Endar svo á stórri æfingu með einhverjum slökkviköllum á morgun föstudag.
Helginni svo eitt við eitthvað uppbyggilegt eins og kammertónleika og listsýningar
Ekki að ræða það að fara í eitthvað glun........ eða

Eftir helgi er svo líf og léttbátanámskeið með viðeigandi sulli.

Þegar skóla hefur lokið á daginn hef ég reynt að búðast pínulítið og klára sem flest af innkaupum fyrir komandi Jólahátíð. Ég verð að segja að ég er ekki mjög ánægður með verslunarferðirnar því eins og fram hefur komið eru verslanaheimsóknir eitt af því sem ég hata mest og ekki bætir úr skák þegar allar búðnar eru troðnar,

Já ég sagði það! Troðnar! Get allveg svarið að í dag hélt ég að það væri kominn 23. des. Þvílíkur var fólksfjöldin og troðningurinn í marmarahöllunum svo ég var komin með skjálfta, hausverk, eyrnasuð, aukinn hjartslátt, blöðrubólgu og ofjsjónir þegar ég loks slapp út og skellti mér í sund (pottinn) til að róa mig niður.

Það er allavega ekki hægt að merkja það að það sé einhver svaka kreppa í gangi miðað við ágangin í verslununum. Það verður gott að komast heim í sveitina í rólegheitin

Heyrumst

Einhvernveginn hef ég enga samúð með hópi fólks sem í ofsabræðiskasti með barefli og höggtré, brjótandi rúður og hurðir, reyna að ráðast inn á lögreglustöð og fá á móti sér gusu af piparúða og væla svo úr sér augun næstu daga á eftir í fjölmiðlum um hvað löggan var vond við þá.
Hópurinn hefði sennilega verið ánægðari ef löggann hefði tekið á móti þeim með kylfum og hnúum því ljóst var að þessi flokkur fór ekki með friði. Þá hefði nú verið fjör við fóninn.

Gengur erfiðlega að komast af stað í síðasta túrinn á þessu ári. Stoppum svo á mánudag komandi og förum í viðhald og viðgerðir um borð í desember og janúar nema ég ætla að stinga af í nokkra daga og fara til Reykjavíkur á námskeið.

Settum upp útiseríuna áðan en ég er vanur að setja hana upp -/+ 1.des ár hvert en svo fær hún alltaf að loga til 1.febrúar. Það er svo notalegt ljósið af henni yfir þennan dimma tíma. Annað punt og prjál býður eitthvað fram í desember.

Búinn að lesa nokkrar bækur eftir Vilborgu Davíðsdóttur undanfarið og er hún allveg skínandi góður rithöfundur og er ég eiginlega hissa á því að hún hafi farið framhjá mér þar til nú því hún hefur skrifað nokkrar bækur, sögulegar skáldsögur og hreinar skáldsögur frá mínum uppáhaldstíma, þeim myrku miðöldum þegar ris íslendinga var hvað lægst enda þrautpíndir af óvæginni náttúru, dönskum aðli og ekki hvað síst því griðlausa og ógnvænlega yfirvaldi á Íslandi, prestum og sýslumönnum.

Nú er ég hins vegar aftur kominn til Rússlands með Dostojefski.

Var að koma í land, nóg að gera í gjaldeyrisöflun fyrir hnýpna þjóð í vanda. Frekar dræmur afli þó, en verðmætur skötuselurinn bjargar málunum.

Þegar ég var í Háskólanum á Bifröst tók ég kúrs í siðfræði með áherslu á viðskiptasiðfræði. Hluti af kúrsinum var að lesa sér til um og horfa á heimildarmynd um Enron og svo voru siðferðismál þessa fyrrum bandaríska risa rædd og verkefni gert.

Horfði svo aftur á myndina nýverið mér til gamans og fékk eiginlega hroll. Ótrúlega mikið virtist svipað með vexti, rekstri og falli Enron og  bankaveislunar og hrunsins íslenska um daginn.
Þegar Enron var gjaldþrota seinnipart árs 2001 var það sjötta stærsta fyrirtæki bandaríkjana. Það var stofnað og rekið af mönnum sem töldu sig snillinga, fremri öðrum í viðskiptum.
Fyrirtækið óx gríðarlega hratt á undraskömmum tíma og eignir og hagnaður svo ofsalegur að óraunverulegt þótti.  
Það kom líka á daginn að allt var ein stór spilaborg, ekkert stóð á bak við eignirnar nema ímyndun, væntur framtíðarhagnaður færður sem eign og hrikalegar skuldir sem teknar vor að láni út á væntanlegan framtíðarhagnað voru faldar í ótal dótturfyrirtækjum og með bókhaldsbrellum.
Sjórnendurnir voru á gríðarlegum árangurstengdum launum, meðal annars kaupréttarsamningum, sem hvöttu þá óspart til að halda áfram svikunum þó að þeim væri löngu ljóst að dæmið gæti ekki endað nema á einn veg. 
Þjónustufulltrúarnir beittu öllum brögðum til að "selja" vöruna og hámarka gróðan til að græða sem mest sjálfir, óháð því hvort það kæmi viðskiptavinum til góða eða í koll.
Yfirmennirnir notuðu svo síðustu mánuðina í að innleysa eigin hagnað og reyna að bjarga sjálfum sér, meðan þeir kvöttu starfsfólkið á "gólfinu" til að selja ekki bréfin sín heldur kaupa frekar því allt væri í himnalagi og fyrirtækið að blómstra.

Gjaldþrotið var svo stærsta gjaldþrot í sögu Bandaríkjanna, veit svo sem ekki hvort það met hefur verið slegið núna en hafði mjög slæmar afleiðingar fyrir tugþúsundir fóks sem átti sparnaðinn hjá þeim í bréfum og lífeyrissjóði ogsvo framvegis.
Alls konar viðvörunarljós höfðu blikkað en allir litu undan og þóttust ekkert óeðlilegt sjá sjá, stjórnvöld, endurskoðendur og stórir viðskiptamenn, svo sem stærstu bankar Bandaríkjanna enda græddu þeir líka á tá og fingri um leið og Enron.

Ég ætla ekki að fjalla um þær siðferðislegu niðurstöður sem við fengum í verkefninum, þær eru nokkuð augljósar og efni í stóra ritgerð en allavega þá sitja topparnir núna i fangelsi í Bandaríkjunum utan einn sem ákvað að stytta sér leið um lífið með byssu.

 

Hugleiðing um ríkisstofnun

Fyrir þó nokkrum árum komst ég á þá skoðun eftir miklar pælingar, vangaveltur, lestur og lærdóm að það sé engin yfirnáttúruleg vera til. Engin alltumfaðmandi, alvitur, algóður og alráður guð og ekkert annað goðmagn sem stjórni lífi og heimi.

Hafandi komist að þessari skoðun á sínum tíma og styrkst í afstöðu minni til dagsins í dag hef ég samt skilning, þol og umburðarlyndi gagnvart þeim sem telja þessar goðverur til og trúa á þær. Mér finnst ekkert að því að einstaklingar og eða hópar sinni trúmálum, komi jafnvel saman til bænahalds eða annarra gjörða sem tengjast þessum lífsskoðunum.
Mér finnst ekkert að því að fólk stofni með sér samtök eða félög um ákveðna trúarstefnu og fylgi henni svo lengi sem það er innan marka laga og almenns siðferðis.

Það skiptir mig engu máli hvort fólk kemur sér saman um að trúa á eitthvað sem kallað er Guð, Múhameð, Óðinn, eða Fljúgandi spaghettiskrímslið, svo lengi sem það heldur því fyrir sig og notfærir sér ekki hugmyndafræði sína til að níðast á öðrum, með andlegu eða líkamlegu ofbeldi. Ég áskil mér hins vegar allan rétt til að mótmæla og berjast harkalega á móti ef reynt er að koma þessum hugmyndum inn á börnin mín úr launsátri eða án minnar vitneskju.

Það er mér algjörlega að meinalausu þótt þessi félög ákveði að kaupa sér eða byggja hús fyrir starfsemi sína eða velji að borga foringja/leiðtoga sínum kaup fyrir vinnu sína og eða forsvar fyrir hópinn svo lengi sem það notar til þess sína eigin peninga.

Sú staðreynd særir hins vegar réttlætiskennd mína verulega að eitt af þessum lífsskoðunarfélögum skuli með lögum og reglu tryggð forréttindi umfram aðra. Það sem særir mína siðferðiskennd er sú staðreynd að skattfé allra landsmanna, hvort sem þeir hneigjast til trúar eða trúleysis sé notað til að reka ríkistrúfélag og lítilsvirða með því skoðanir þeirra sem trúa á annað eða hafna allri yfirnáttúru.

Það getur vel verið að hugmyndir mínar um að í þjóðfélagi þar sem gilda lög um trúfrelsi eigi allir að sitja við sama borð séu einfeldningslegar og barnalegar og beri með sér von um jafnræði sem eigi við í orði sem og á borði.
Verandi með þessar jafnræðishugmyndir í kollinum hryggir það mig ósegjanlega þegar það lífsskoðunarfélag sem er tekið fram fyrir hin misnotar sér aðstöðu sína til að herja á þá sem minna mega sín til að styrkja stöðu sína. Notfærir sér ríkisstyrk sinn til að troða sínum skoðunum og boði sína trú, sinn sannleika allstaðar sem möguleiki er á, til dæmis í leikskóla, grunnskóla og framhaldsskóla undir allskonar misvísandi og villandi nöfnum.

Það truflar mig líka að lykilstarfsmenn þessarar ríkisstofnunar, sem kallaðir eru prestar, auglýsi sig og framberi sem sérfræðinga á ýmsum sviðum í meðhöndlun einstaklinga og hópa og gangist upp í störfum sem sérhæft og sérmenntað fólk eins og sálfræðingar, geðlæknar og félagsfræðingar ættu miklu mun frekar að sinna.

Samfélagskennd minni er sárlega misboðið með þeirri staðreynd að ríkisfélagið Þjóðkirkjan ohf sem í raun ætti að vera félagsskapur rekinn af hugsjón og hógværð fyrir þá sem það vilja og kostað af sjálfsaflafé þeirra sem þjónustuna sækja, skuli ekki einungis vera rekið á kostnað allra landsmanna heldur einnig að það sé rekið eins og hvert annað útrásarfyrirtæki í bisness og reyndar sem óvægið fyrirtæki í grjóthörðum bisness.

 

Já hún tókst heldur betur vel átta ára afmælisveislan hjá Ægi á föstudaginn. Hingað fjölmenntu vinirnir gjöfum hlaðnir og svo var sest að köku og pizzuveislu. Eftir það var bara hlaupið í ærsl og fjör.
Settum af stað eitt mentosgos fyrir utan hús og svo var meira fjör og ærsl.

Í sumum barnaafmælum er skipulögð dagskrá. Leikir og þrautir og eitthvað og allt eftir strangri dagskrá. Þetta er ekki allveg inn hjá mínum strákum allavega. Þegar þeir koma heim úr svoleiðis veislum eru þeir hálffúlir, ekkert voða gaman, bara verið í leikjum en ekkert hægt að leika sér
Þess vegna er ekki í boði að hafa skipulag í þeirra afmæli. Regla eitt að allir geti leikið sér eins og þeir vilja og regla tvö að hægt sé að koma fram í eldhús hvenær sem er til að bæta á sig afmæliskræsingum.
Sé þessu fylgt getur veislan ekki klikkað. Fölskvalaus gleði og engin hafði nokkrar áhyggjur af efnahagsmálum þjóðarinnar

Mikið hefur verið rætt um óreiðu í fjölmiðlum undanfarið og kallaði seðlabankastjóri bankastjórnendur bankanna þriggja óreiðumenn.
Þetta minnti mig á blogg sem ég skrifaði einu sinni um Lögmálið um vaxandi óreiðu.

Mér fannst þetta einmitt mjög góð færsla á sínum tíma og því fann ég hana og birti aftur hér. Minni á að þetta lögmál á að sjáfsögðu við hvaða óreiðu sem er.

Lögmálið um vaxandi óreiðu

Heimurinn er fullur af lögmálum. Allt okkar líf litast af einum eða öðrum hætti af lögmálum.

Eitt það allra skemmtilegasta og um leið mest óþolandi er lögmalið um vaxandi óreiðu.

Þetta er mjög einfalt lögmál en um leið afar flókið. Það er svo augljóst að við tökum varla eftir því sem lögmáli en þegar maður kynnir sér það þá segir maður "já auðvitað, þetta getur ekki verið öðruvísi". Samt er það svo flókið að það tók manninn aldir að sanna það, eða átta sig á af hverju það stafar eftir að menn áttuðu sig á eðli þess og en þá eru örugglega ekki allir á eitt sáttir um það.

 

Ég las fyrst um þetta lögmál í bókinni Saga tímans eftir breska heimsfræðingin Stepen Hawkins fyrir um það bil 10 árum síðan. Síðan þá hef ég oft hugsað um það og lesið mér til þegar ég hef séð um það fjallað.

Þetta lögmál er þess eðlis að það fer svolítið í taugarnar á þér, en um leið verðurðu feginn þegar þú áttar þig á að þetta er eitt af lögmálum heimsins og við aumu mannverur fáum lítið að gert til að breyta því. Við verðum að sætta okkur við að lifa við það og með því því það snertir svo stóran hluta af lífi okkar.

 

Lögmálið um vaxandi óreiðu er í stuttu máli þannig að allt leitar frá reglu til óreglu en ekki öfugt. Til dæmis ef þú hellir kaldri mjólk í heitt kaffi og hrærir í á meðan, myndast brúnn volgur vökvi en sama hversu lengi þú hrærir þá breytist þetta ekki aftur í heitt kaffi og kalda mjólk.

Eins ef þú lætur glas detta í gólfið. Þá breytist það úr reglu í óreglu þegar það brotnar í marga parta. Þó að þú takir alla partana upp og látir detta í gólfið aftur og aftur þá fara þeir ekki aftur í reglulega formið heldur leita í æ meiri óreiðu.

Þetta eru reyndar mjög einföld dæmi af því hvernig lögmálið virkar. Allt efni leitar úr reglu í óreglu.

 

Til að finna skýringu á þessu þarf að leita í hitaaflfræði og þar í hvernig kerfi skipast á orku. Svo notar hitaaflfræðin kerfi sem byggist á hitastigi, þrýsting  og umfangi efnisins til að mæla óreiðustig hluta og þar kemur í ljós að óreiðustig glerbrotanna á gólfinu er hærra en glassins sem stóð á borðinu.

Athugaðu að þó að þú týnir upp glerbrotinn og límir þau öll saman aftur ertu ekki búinn að snúa á lögmálið því óreiðustig límda glassins er sannanlega meira en óbrotna.

Einnig ert þú þá búin að grípa inn í atburðarásina með utanaðkomandi orku.

 

Þegar þú skammast út í krakkana fyrir draslið í herberginu og þau staðhæfa að þau hafi ekki verið að rusla út heldur hafi þetta bara farið svona hafa þau rétt fyrir sér að nokkru leiti. Það er að segja , þarna er lögmálið um vaxandi óreiðu að hjálpa börnunum að rusla til því  það gerist nánast af sjálfum sér maðan það útheimtir mikla vinnu að laga til aftur og koma hlutunum í fyrra horf.

Og jafnvel þótt vel sé tekið til aftur er ekki búið að stoppa lögmálið því hver einasti hlutur er aðeins meira "notaður" en síðast og hlutirnir geta ekki beðið eftir að halda áfram á leið sinni til vaxandi óreiðu. 

Góðar stundir

 

Ég veit ekki með ykkur en djöfull óskaplega er þessi síða  Baggalútur fyndin.

Ef þið eruð ekki þegar löngu búinn að uppgötva hana eins og ég og sækið ykkur þangað hlátur og létta lund á hverjum degi er ekki seinna vænna að byrja núna.

Eins og til dæmis þessi hérna. Eða þá þessi, hahahaha dásamlegur húmor.

Átta ára afmælisveisla hjá yngri snáðanum mínum í dag. Búnir að bjóða vinunum í pizzu og kökuveislu og er ég nokkuð viss um að það verður glatt á hjalla og engin bölmóður í þeirri veislu

Hér er 47 mínútna skýringamynd um banka og peningakerfið í heiminum í dag. Vel þessara mínútna virði.

Æll BÍ BAKK

Stórgóð ferð í höfðustaðinn þar sem sjávartúvegssýningin var skoðuð og var hún flott en þó fannst mér með smærra sniði en áður, kannski af augljósum ásæðum.

Hitti helling af fólki, aðallega stráka sem ég hef verið með á sjó eða í stýrimannaskólanum eða þekki af öðrum orsökum úr sjávartútveginum og snúast svona sýningar mikið um að hittast og spjalla.

Lennti í glanspartýi hjá Landsbankanum. Galasíðkjóladinner, (ég var ekki í síðkjól þó) og hafði einn á orði þegar hann sjá pjattið og pjálið að líklega væri þetta síðasta kvöldmáltíðin!

Gott að eiga bara skuldir hjá bankakerfinu. Það er klárt mál að hvernig sem jörðin snýst og hlutafé hverfur þá getur maður verið viss um að skuldirnar halda sér. Dúndurgott að vera bara í nákvæmlega sömu sporum og áður en efnahagsundrið hrundi

Stjórnmálamenn hafa varla nefnt sjávarútveg á nafn síðustu árin nema þá kannski í hæðnis og niðrandi tón því þeir hafa verið svo uppteknir við að dásama hina nýju peningavél. Hinn nýja atvinnuveg, fjármálastarfsemina og útrásina, sem átti öllu að bjarga.
Nú hafa þeir síðustu daga munað aftur eftir sjávarútveginum og nefnt í gríð og erg hvað undirstaða þjóðarinnar sé sterk. Margt skrítið í kýrhausnum eins og það stendur.

Þarf því aðeins að skreppa á sjó til að afla gjaldeyristekna til að bjarga bönkunum. 

Siggi

Ps, Auðvitað keypti ég bleiku slaufuna. Maður verður að sjálfsögðu að styðja rannsóknir á þessum fallegu, skemmtilegu og nytsömu leikföngum

Já ég sé ekki betur en að við séum að fá hefðbundið haust í hausinn. Krappar, tíðar lægðir með leiðindaveðrum (oft leyfar fellybilja) sem valda talsverðum frátöfum frá sjósókn.

Var að klára að lesa tvær dásemdarbækur og hlusta á eina. Lauk um daginn við að lesa Glæp og Refsingu eftir Dostojefski. Mjög góð og ágeng bók og klárt að Dostojefski verður fljótlega aftur á náttborðinu hjá mér. Hef lengi ætlað að fara að lesa bækur hans en einhverra hluta vegna hefur það dregist en eins og oft áður þarf margt að bíða síns rétta tíma.

Önnur bók sem ég var að renna yfir er ein af þeim gömlu góðu sem ég er búinn að eiga í mörg ár og les alltaf annað slagið. Hún heitir Mislitt fé og er eftir Damon Runyon. Fyrst gefin út á íslensku 1943 og eru tíu smásögur í gamansömum tón af bandítum, ribböldum og rónum í undirheimum New York borgar.
Frábærlega fyndnar og skemmtilegar sögur sem nauðsyn er að rifja reglulega upp.

Las á unglingsaldri Dýrabæ (Animal farm) eftir Georg Orwell og var hún í sjálfum sér ekkert eftirminnileg (ekki nægur þroski væntanlega ).
Hlustaði svo á hana lesna á hljóðbók um daginn og verða segja eins og er að þá rann upp fyrir mér réttlæting á vinsældum bókarinnar í gegn um tíðina en hún var fyrst gefinn út 1945 og margoft síðar.

Þetta er pólitíst bók sem fjallar í líkingarmáli um sögu Ráðstjórnarríkjana frá 1918 og fram að seinni heimstyrjöld.
En þó hún lýsi ástandinu í Ráðstjórnarríkjunum á fyrri hluta síðustu aldar er svo margt í henni sem á sér stað í raunveruleikanum og pólitíkinni í dag.

Tilraunir til að breyta sögunni, láta líta út fyrir að það sem gerðist hafi gerst öðruvísi og af öðrum ástæðum er daglegt brauð í íslenskri pólitík.
Tilhneying stjórnmálamanna til að skara eld að eigin köku, breyta reglum og gera pínulítið betur við sjálfa sig en aðra er vel þekkt til dæmis með eftirlaunafrumvarpinu "góða".
Réttlæting á ósanngjörnum hegðunum og eyðslu á almannafé eins og til dæmis hjá samgöngunefnd um daginn og í fleiri málum.
Það ætti að vera í lögum að þing á hverju ári myndi hefjast á því að Dýrabær væri lesin fyrir þingmenn í alþingishúsinu. 

Þetta er eins og klippt úr úr Dýrabæ þar sem dýrin taka völdin af bóndanum en svínin ræna svo völdunum af hinum dýrunum.

Og allt ber þetta á endanum, bæði íslensk pólitík og í sögunni um Dýrabæ að gullnu reglunni sem dýrin settu sjálf eftir að þau tóku völdin sem var að Öll dýrin skuli vera jöfn en svínin bættu svo listilega við eftir að þau tóku völdin, en sum eru jafnari en önnur. 

 

Þar sem ég hef verið sannfærður og yfirlýstur trúleysingi í nokkur ár er síða eins og vantru.is ein af þeim síðum sem eru á daglega nördarúntinum hjá mér

Vantrú er félagskapur sem oft er sakaður um "öfgafullt trúleysi" eins fáránlegt og það hljómar en vinnur samt eftir þeirri hugsjón einni að hafa skuli það sem sannara reynist.

Vantrú gagnrýinir ekki einungis trúarbrögð heldur líka hvers konar hindurvitni, hjátrú, skrum og kukl sem ekki er hægt að sýna fram á eða sanna að sér rétt.

Hér er til dæmis góð grein eftir efnafræðing um hið umdeilda efni MSG.

Önnur grein um aspartam

Hér er svo stutt grein um gamla skáldsögu sem gekk aðeins of langt og varð að endingu að stærstu svikamillu allra tíma.

Hressandi grein um bákn innan ríkisins sem kostar um fimm þúsund milljónir ( já þú last rétt! fimm þúsund milljónir) af skattfé í rekstri á hverju ári og þess eina takmark er að viðhalda og stækka sjálft sig. (sem gengur reyndar mjög illa enda frekar aumur málstaður)

Sem sagt hressandi og góð síða með fullt af góðu efni sem er ofarlega í favorites hjá mér. Tékkið á henni.

Tek það fram að ég er ekki skráður í þjóðkirkjuna en er meðlimur í vantrú.

Ps. búinn að hlusta nokkrum sinnum á nýju Metallicu plötuna og finnst mér hún bara hljóma skinkuvel.

Pss. hef það á tilfinningunni að þeir sem kommentuðu við síðustu færslu hjá mér og jafnvel fleiri hafi áhyggjur af sálarlífi mínu. Get fullvissað alla um að það er í góðu jafnvægi.
Stóra græna spaghettiskrímslið sem stjórnar lífi okkar allra sagði mér að þetta yrði allt í lagi.

Nú seinnipart sumars átti ég erindi austur á Reyðarfjörð. Ákvað ég að vera snemma á ferðinni og lagði af stað keyrandi klukkann fimm að morgni. Sem leið lá austur í blíðuveðri hafði ég ekki mætt einum einasta bíl þegar komið var austur í Berufjörð. Þar sem ég sveif þar á nákvæmlega löglegum hraða sá ég framundan gæsir á veginum.

 

Þegar þær urðu mín varar fóru þær að ókyrrast og fljótlega gerðu þær sér grein fyrir því að þær myndu sennilega hafa verra af ef þær hefðu sig ekki á brott hið snarasta.

Þær tóku því viðeigandi tilhlaup og fóru að blaka vængjum í gríð og erg og reyna að komast á loft.

 

Þegar sú sem síðust var til flugs neytti ýtrustu krafta í vængjablak til að hífa sig upp fyrir hættusvæði framrúðunnar sem nálgaðist á níutíu kílómetra hraða sendi hún frá sér handsprengju sem sprakk á rúðunni umræddu og væn slumma af gæsaskít byrgði sín.

 

Þarna fór ég að velta fyrir mér ýmsum hlutum varðandi skítvenjur dýra. Gerði gæsin þetta viljandi til að hefna fyrir ónæðið sem ég olli henni og vinkonum hennar eða var þetta einungis ósjálfráð líkamsstarfssemi dýrs sem neytti ýtrustu krafta til að bjarga lífi sínu.

 

Er með einhverju móti hægt að skoða eða segja til um greind dýra með því að rýna í skítvenjur þeirra. Skíta dýr allmennt þar sem þau eru án þess að spá nánar út í það eða er einhver regla/skipulag á skítvenjum þeirra? Hafa dýr allmennt tilfinningu fyrir því að þau þurfi að míga og skíta eða er þetta algjörlega ósjálfrátt kerfi? Nú hef ég ákaflega litla reynslu af dýrum aðra en að spretta upp fiskum, hreinsa innan úr þeim gumsið og koma þeim sem fyrst í kælingu.

Hins vegar velti ég þessu fyrir mér þarna um morgunin.

 

Nú held ég til dæmis að hægt sé að venja ketti á að míga og skíta á ákveðnum stöðum þegar þeir eru innan hús en þegar þeir þvælast úti sletta þeir þessu hvar sem þeim sýnist.

Nú held ég að hundar mígi vanalega ekki né skíti innanhús en svo eru hundeigendur margir með plastpoka með sér til að hirða upp skítinn eftir þá því á gönguferðum virðast þeir skíta nokkurn veginn hvar sem er.

 

Nú er einmitt sagt að báðar þessar skepnur séu einstaklega gáfaðar og greindar og hægt að kenna þeim margt. Af hverju er þá ekki hægt að segja til dæmis við Snata: “Ef þú þarft að míga eða skíta skaltu gera það núna því við erum að fara í göngutúr.”

Af hverju er ekki hægt að segja við köttinn Gretti: “Ég ætla að hleypa þér út að viðra þig en þú kemur heim ef þú þarft að míga eða skíta”.

Í annan stað virðast hundar og kettir hafa einhverja stjórn á þessu en á móti skíta þeir svo bara hér og þar og jafnvel á miðjum gangstéttum þegar farið í sunnudagsgöngutúrinn.

 

Nú væri örugglega ákaflega þægilegt fyrir bændur ef þeir gætu bara verið með ákveðið skíthorn í fjárhúsunum þar sem rollurnar færu þegar þær þurftu að skíta og myndu með því gera fjárhúsin, þeirra eigin heimili miklu snytilegra. “Mmeeeee drífðu þig þarna, ég þarf líka komast  til að skíta.”

Ég veit allavega að páfagaukar skíta þar sem þeir standa eða flúga hverju sinni og eru ekkert að velta fyrir sér hreinlæti þess að hafa ákveðin skítastað.

 

Humm þetta eru áhugaverðar pælingar, þarf að komast til botns í þessu

 

Heyrumst.