Svo sem búið að vera nóg að gera undanfarið.

Á miðvikudag fyrir síðustu helgi var ráðist í það að steggja Kalla bróðir.
Þar sem hann er viðkvæmur maður, lítillátur og ekki mikið fyrir læti var steggjunin eftir því látlaus og einföld. Tiltölulega stutt (tæpur sólarhringur), paintball, krossfesting, sápurenningur, útigrill, náttúrubað og fleira.

Á laugardag voru þau Nína svo splæst saman í eitt og á eftir var feikna veisla í stóru tjaldi sem við reistum við hlið sumarbústaðar gömlu upp í Lóni.
Þar voru skemmtiatriði og grín á heimsmælikvarða og ekki spillti veislustjórnin fyrir en hún var í höndum undirritaðs.
Svo var spilað, dansað og sungið til morguns en þá var tekinn fjögurra tíma pása til að hvílast.  
Eftir það var svo ráðist í að taka til og ganga frá og þar sem um helmingur veilsugesta var í gistingu í eða við bústaðinn tóku þar margir þátt og var haldið gangandi með öli og var svo heljarinnar grillveisla um kvöldið með öllu tilheyrandi.

Annað hvort var svona vel inn keypt af veigum eða við léleg til drykkju því að á mánudag, eftir tveggja daga brúðkaupsveilsu var enn nóg til. Ég hallast að hinu fyrr nefnda því aldrei man ég til þess að Kalli bróðir hafi orðið lens í mat og drykk.

Á mánudag var svo pakkað saman tjaldvagnabúðunum og af 7 tjaldvögnum sem voru á staðnum tóku 5 strauið austur í Atlavík þar sem verið var í bongóblíðu og góðum félagsskap fram undir helgi en þá var haldið heim á leið eftir viðburðaríka og skemmtilega viku.

Helgin fór svo í að rifja upp ungbarnameðferðina en við vorum með einn 3. mánaða og eina 3. ára í helgardvöl. Gekk það vonum framar og komust börnin heil og lítið sködduð til foreldrana í gærkveldi.

Næst á dagskrá er svo helgin kend við Verslunarmenn og verður veðrið látið ráða för en stefnan en að halda með Valhöll í eftirdragi og útilegast svolítið meira.

Gott í bili.

Sól og sumar í sinni.

Á leið austur í smíðavinnu, það þarf að fara að koma kofanum í stand.

Ægir á leið í útilegu með Ömmu og Afa en Maron ætlar að vera heima hjá Jönu og Friðriki.

Aðeins einn vankantur á sumrinu en það er garðslátturinn, hann er ekki í favorites hjá mér.

Sól og sumar í sinni.

Ætlaði að halda með fjand....  Portúgölunum í leiknum gegn Frökkum í gær en eftir því sem leið á leikinn færði ég mig yfir til Frakka.

Og ástæðan?

Hún var sú að Portúgalirnir stunduðu þann leik í tíma og ótíma að falla með leikrænum tilburðum án þess að ástæða væri til eða við þá væri komið.
Þeir hrundu um allan völl, eins og óvígur her, en sérlega var það slæmt í teig fransmanna þar sem ætlunin var að fá illa fengið víti.
Þarna var fremstur í flokki C.Ronaldo sem ég hef verið hrifinn af en verð lengi að fyrirgefa eftir þetta.
Til Óðins lukku var dómari leiksins starfi sínu vaxinn og sá í gegn um þetta og dæmdi leikinn af stakri prýði.

Ég þoli alls ekki svona óíþróttamannslega framkomu sem að skemmir leikinn og ekki  síður fyrir vesalingunum sjálfum sem leika svona.
Þetta er það ömurlegasta sem maður sér í fótbolta.

Maður þarf því víst (þvert um geð) að styðja þá frönsku í aðalleiknum á sunnudag.

En ekki meira um tuðruspark.

.... á vesturvígstöðvunum.

Þá er maður bara kominn í sumarfrí fram í ágúst. Svo sem ekki mikið á beinni dagskrá en að nógu að hyggja, sumarhúsabygging, gifting hjá Kalla og Nínu og svo þarf nú að hafa eitthvað ofanaf fyrir gríslingunum en þeir eu náttúrlega báðir í sumarfríi fram að skóla.

Nú verður nefninlega alvörskóli hjá báðum því litla dýrið kláraði leikskólann á föstudag og næst er það bara kaldur veruleikinn í Nesjaskóla í haust :-)

Þannig að næstu dagar verða bara í óskipulögðu amstir og fríi þess á milli.
Það verður vonandi bara fínt og kannski kemur gula fíflið í heimsókn en það er búið að rigna talsvert og blása síðan ég kom í land.

Þarf líka að strauja heimilisvélina og setja heimilisnetkerfið allt upp aftur en leikjadiskur strákanna sem er í þeirri vél hrundi um daginn og þarf ég að setja báða diskana upp aftur því svo óheppilega vildi til að hann var C: drifið.
Það er nú svo sem kominn tími til en þessi vél er búinn að ganga í 4 ár án þess að á hana hafi verið litið nema einu sinni skipt um skjákort.

Mín vél en hins vegar í góðu lagi og Lilja notar bara ferðatölvuna sína þannig að þetta er nú ekkert neyðarástand og verður bara eins og með annað þegar maður er í fríi, gert á morgun eða hinn :-)

Skál

Ég er fordómafullur maður.

Ég hef þó ekki fordóma gagnvart kynþáttum eða lit. Mér er alveg sama hvernig fólk er á litinn eða hvaðan það kemur ef það kemur með opnum huga, umburðarlindi, friði og vináttu.

Ég hef þó ekki fordóma gagnvart samkynhneigðum. Mér stendur nákvæmlega á sama hvort fólk vill sofa hjá sínum líkum eða öðrum og mér finnst samkynhneigð eins eðlileg og hið gagnstæða.

Ég hef þó ekki fordóma gagnvart geðveikum, fötluðum eða fólki sem er eitthvað öðruvísi en normið því allt eru þetta nauðsynlegir þræðir í tilveru okkar og auðga samfélagið.

Ég hef hins vegar fordóma í garð þeirra sem hafa fundið sannleikan. Þeirra sem hafa heilagan sannleik að leiðarljósi og réttlæta allt út frá honum. Þeir sem eru ósammála þeim eru óvinir. Ekkert umburðarlindi. Engin virðing fyrir skoðunum annara, ekkert rétt nema þeirra eigið.

Þetta getur bæði átt við trúarbrögð og ýmsa aðra lífsspeki.

Ég hef fordóma gagnvart þeim sem flytja til annara landa án þess að ætla sér aðlagast gestgjafanum, reglum, venjum og menningu hans með opnum huga.

Auðvitað þarf að taka með sér hluta af menningu sinni og venjum og samsama það nýjum heimkynnum eins hægt er en meginreglan þarf að vera sú að reglur og siðir nýja landsins séu virtir því annars er betra heima setið en af stað farið og vandræði byrja.

Ég hef fordóma gagnvart þeim sem ætla að heimsækja aðra án þess að virða gildi þeirra og húsreglur.

Sá sem leitar sannleikans með opnum hug og umburðarlindi er á réttri leið en sá sem hefur fundið sannleikann er hættulegur því hann þarf ekki að spyrja frekar. Hann veit.

Ég reyni að vera í hópi þeirra sem leita frekar en þeirra sem hafa fundið.

Að gera ekki neitt fyrir neinn, sem gerir ekki neitt fyrir neinn.

Nú fer að líða að hinni árlegu Humarhátíð okkar Hornfirðinga sem við auglýsum vel og vandlega, fyrir innlendum sem útlendum og montum okkur svolítið af sem skemmtilegri og vel heppnaðri bæjarhátíð.

Undanfarinn ár hefur sá háttur verið hafður á að félagasamtök taka sig saman til að sjá um skipulagningu og framkvæmd hátíðarinnar. Ég veit ekki hvaða félög það eru sem sjá um hátíðina í ár en hitt veit ég að þar er mikil vinna í gangi og allt sjálfboðaliðastarf.

Til þess að svona hátíð beri sig og skipuleggjendur nenni að standa í þessari vinnu þarf að vera einhver gróði á helginni þar sem þetta eru samtök sem taka þetta að sér í fjáröflunarskini og þar kemur akkúrat að efni pistilsins.

Ég hef nefninlega heyrt kvartað yfir því, bæði hjá heimamönnum sem þurfa að borga eitthvað smotterí fyrir skemmtan helgarinnar og þeim sem eru að rukka inn fyrir skemmtunina.

Annar hópurinn kvartar yfir því að þurfa að borga einhvern aðgang að hátíðinni, er held ég 1000 kr á fullorðin og 500 kr  á barn, og hinn hópurinn kvartar yfir þeim sem tregðast við að borga en vilja fá að valsa um allt frítt og þykjast ekki ætla að taka þátt eða njóta neins þess sem í boði er.

Einnig hef ég heyrt að aðkomnir gestir borgi glaðir enda yfirleitt alstaðar á svona bæjarhátíðum þar sem einhver aðgangur er innheimtur, annað hvort í einum miða eða á ákveðna atburði.

Mér þykir alltaf jafn ömurlegt þegar einhverjir leggja á sig mikla sjálfboðavinnu til að búa til skemmtun handa fjöldanum sem svo skirrist við að taka þátt í kostnaði og vill bara fá allt fyrir ekkert.

Það hefur ekki verið til að fárast yfir undanfarinn ár sá aðgangseyrir sem rukkaður hefur verið og margt skemmtilegt innifalið.

Þess vegna bið ég nú menn að hugsa sinn gang og borga glaðir þann litla aðgangseyri sem settur er upp og njóta hátíðarinnar í stað þess að vera alltaf fúll á móti og væla úr sér augun yfir því að þurfa að taka þátt í kostnaði því sá afgangur sem eftir verður fer í góð málefni.

Ef hátíðin stendur ekki undir kostnaði nennir engin að taka að sér að halda hana og skipuleggja og þá væla þeir sömu yfir því að ekkert sé gert.

Það er vandlifað.

Gleðilega hátíð.

Skrítin þessi tónlist.  

Ég hlusta svolítið á tónlist en hef ekki mikið vit á henni og gæti ekki bjargað lífi mínu með því að glamra Gamla Nóa á píanó eða annað hljóðfæri.

Ég nota stundum þann frasa að ég sé alæta á tónlist. Þetta er algengt svar þegar menn eru spurðir á hvernig tólist þeir hlusti.

Að vissu leiti er þetta rétt í mínu tilfelli en samt ekki.

Ég er tilbúinn til að hlusta á flesta tegund tólistar. Út á sjó eru það Rás 1 og 2 og Mediaplayerinn í tölvunni með sín 25 gb (um 5.500 lög) af  mjög blönduðu og fjölbreyttu efni, íslensku og erlendu. Gott að setja bara á shuffle og hlusta. Þar er Rokk, Popp, kántrý, svolítið rapp, örlítil klassík og ýmsar fleiri stefnur.

Ég hef bæði farið í óperu og á sinfóníutónleika og finnst ágætt að hlusta á klassík annað slagið.

Ef ég hinsvegar sérvel efni á fóninn verður oftast fyrir valinu þungarokkið sem maður ánetjaðist á unglingsárunum og er alltaf það besta.

Metallica, AC/DC, Iron Maiden, Kiss, Dio, Accept, Guns´n Roses, Queensryche, UDO, Van Halen, Whitesnaka, Scorpions, Nirvana og seinna Rammtein, Korn og miklu fleira sambærilegt stendur alltaf fyrir sínu og er ennþá efst á vinsældarlistanum.

Ég man eins og gerst hafi í gær þegar ég heyrði Back in Black með AC/DC í fyrsta skipti þegar ég var 11 ára gamall. Það var eins og fíklarnir lýsa fyrstu sprautunni. Þá var ekki aftur snúið með rokkið.

Og jafnfurðulegt og það kann að virðast miðað við bárujárnsáhugann, þá er Johnny Cash líka í miklu uppáhaldi hjá mér.

Það er samt ein tegund tónlistar sem ég get ekki með nokkru móti hlustað á. Ég þoli ekki Jazz. Ég get ekki hlustað á Jazz. Mér finnst allur Jazz sem ég hef heyrt gjörsamlega óþolandi og ég slekk alltaf á útvarpinu þegar kemur svo mikið sem eitt Jazzlag, hvað þá heill þáttur eins og stundum á Rás 1.

Ég veit ekki af hverju, en ég fæ gæsahúð af vanlíðan, hárin rísa, fjörfisk í hægra augað og krampakendann skjálfta um skrokkinn sem hverfur ekki fyrr en ég hef náð að skrúfa niður í útvarpinu og setja á  í staðinn gott Rokk sem mótefni við Jazzeitruninni.

Skrítið.

Mér finnst orðið athyglisvert hversu áfallahjálp er mikið í fréttum. Það má sama og ekkert gerast og þá er farið að ræða um hvort þessi eða hinn eða þessi hópur þurfi ekki á áfallahjálp að halda.

Það gerðist til dæmis í fyrra hjá öðru hvoru íslenska flugfélaginu að einhver fylliraftur í flugvélinni fór að rífa kjaft og vera með dólg og leiðindi við freyjurnar og farþega í kringum sig. Reynt var að róa kauða en þá varð hann illur og fékk yfirfreyjan þá 2-3 menn í vélinni til að hjálpa sér að járna dólgin (reyndar notuð plastbennsli í flugvélum) og gekk það greiðlega og svo komu verðir laganna og fjarlægðu hann eftir lendingu.

“Ekkert stórmál sagði einn farþeginn, aðallega leiðinlegt fyrir vitleysingin þegar hann vaknar í djeilinu og fattar að hann er búinn að eyðileggja fríið fyrir sér og sínum”

En þar með var ekki öll sagan sögð því flugfélagið fór í að bjóða öllum í vélinni upp á áfallahjálp í kjölfar atburðarins. Þetta þótti sem sagt svo skelfilegt að fólk þyrfti aðstoð við að ná andlegu jafnvægi á eftir.

Þetta er bara lítið dæmi um það þegar bregður lítillega út frá venjulegu lífi hjá borgaranum þá þarf hann á áfallahjálp að halda.

Er þetta ekki aumingjavæðing á háu stigi?

Á ekki venjulegt fólk að hafa andlegan styrk til að geta tekist á við smávægilega óþægilegar eða stressandi aðstæður án þess að þurfa sérfræðiaðstoð á eftir?

Ég hef nú á tilfinningunni að þarna sé á stundum verið að búa til vandamálið. Fólki er sagt að það geti ekki höndlað þetta sjálft og það fer þá fljótlega að trúa því að það þurfi sérfræðiaðstoð við minnstu tilvik og reynir þá í framhaldinu ekki að takast á við verkefnin þegar eitthvað kemur upp á í lífinu því það er ekki hægt án aðstoðar.

Aðvitað er áfallahjálp nauðsynleg og örugglega frábær og ómissandi þegar fólk hefur lent í skelfilegum slysum eða aðstæðum sem eru mjög öfgakendar og langt frá raunveruleikanum. Þar eru vissulega aðstæður sem hún á rétt á sér og er vafalaust til mikilla bóta fyrir fólkið sem á þarf að halda.

Þess vegna finnst mér beinlínis móðgandi fyrir venjulegt fólk, fólk sem lendir í alvarlegum áföllum og áfallahjálpina í sjálfu sér ef að á að fara að flagga henni í hvert sinn sem flugfreyja rekur við eða einhver hnerrar á laugarveginum.

Þegar ég var gutti var ýmislegt brallað. Hverfið var barnmargt og fullt af hressum strákum sem þurftu að hafa eitthvað fyrir stafni og þó að það væri spilaður mikill fótbolti þá fengum við líka útrás við margvíslega iðju sem í dag væri flokkað sem prakkarastrik og strákapör.

Sumt var nú saklaus skemmtun barna en stundum fórum við kannski yfir strikið, eða allavega allveg að því með uppátækjunum. Við getum allavega sagt að við höfum ekki verið efstir á vinsældarlistanum hjá völdum frúm í bænum.

Ekki sé ég nú svo sem eftir neinu og hef ekki miklar áhyggjur þótt eitthverjar kellingar hafi hárreitt sig í fölskavalausu reiðikasti vegna hugmyndaauðgi og framkvæmdarsemi okkar peyjanna.

Það er samt ekki loku fyrir það skotið að ég hafi smá samviskubit yfir einu litlu atviki.

Ég ætla hér að deila því með ykkur til að létta aðeins á sálartetrinu.

Þetta var nú eitt af okkar meinlausari uppátækjum en samt situr það dýpra en góð og gild venjuleg prakkarastrik þessa tíma.

Þannig er nú mál vexti að á milli Hlíðartúns þar sem mamma og pabbi búa og Kirkjubrautar sem er næsta gata við hliðina er svolítið opið svæði sem við vorum mikið að spila fótbolta. Hinum megin við þetta opna svæði búa indælishjón sem heita Halldór og Hallbera. Þau hafa nú verið kominn yfir miðjan aldur þegar sagan okkar gerist því þau eru orðin vel fullorðin í dag.

Hallbera var mikið út í garði á sumrin. Sífellt að starfa við að slá, reyta illgresi, hlúa að blómum og klippa plöntur. Ég held að hún hafi klippt limgerðið með naglaklippum, svo nákvæmt og tímafrekt var það. Einnig var hún talsvert að stumra yfir nokkuð stórum kassa sem var lokaður með trégrind sem á var strengt byggingarplast.

Stundum leit hún þó upp úr vinnunni og kom og horfið á okkur í fótbolta og spjallaði aðeins en hún virtist hafa svolítið gaman af okkur gaurunum en þeim hjónum hafði ekki orðið barna auðið.

Svo eitt sinn þegar vel var liðið á sumarið og hún var búinn að vera óvenju mikið að stumra yfir þessum kassa þarna í garðinum og við vorum farnir að verða forvitnir og fórum að spá í hvað væri eiginlega þarna undir plastinu.

Nú nú, það var skipulagður njósnaleiðangur um kvöldið til að upplýsa leyndarmálið. Eftir skipulagðar aðgerðir vorum við komnir inn í garð og að kassanum góða. Við opnuðum hann og blöstu þá ekki við stór og þrýstin, varalitarrauð jarðaber!

Þarna var nú erfitt að snúa frá gullkistunni án þess að smakka á kræsingunum. Og ó boy ó boy hvað þau voru safarík og góð. Alveg eins og sælgæti á jólunum og eins og Palli litli í nammibúðinni forðum gátum við ekki hætt fyrr en búið var að klára hvert einasta æta ber úr kassanum.

Við svo búið héldum við glaðir og sælir heim eftir velheppnaðan leiðangur.

Daginn eftir vorum við svo komnir út á völl að sprikla og að vanda birtist Hallbera út í garði til að athuga hvort ekki væri nú komið eins og eitt illgresi til að reita eða blóm að vökva. Hún stússast dágóða stund í garðinum en kom svo út á völl til okkar og bar sig heldur aumlega.

Hún hafði ætlað tína saman í skál og gefa okkur strákunum jarðaber sem hún var búinn að vera að brasa við að rækta. En því miður gæti ekki af því orðið því að einhverjir pörupiltar höfðu gert sér að leik, í skóli nætur, að brjótast í kassann hennar og stolið öllum gómsætu berjunum þannig að nú fengjum við greyin ekkert!

Hún hefði nú bara ætlað að gleðja okkur guttana með góðu í gogginn því að við værum nú alltaf svo góðir og prúðir strákar en lítið yrði nú úr þeirri sældinni.

Þrátt fyrir að hafa allir sett upp okkar allra besta spari englaandlit og blótað þessum þorpurum, níðingsmönnum og skríl norður og niður fyrir að hafa af okkur góðgerðirnar hef ég á tilfinningunni að sumir okkar að minnsta kosti hafi roðnað aðeins.

Okkur var nú ekki margt heilagt á þessum árum en við hreinsuðum ekki til aftur í gullakassa Hallberu.

Góðar stundir.

Es. Ástæða þess að þessi saga rifjast upp fyrir mér núna er sú að ég sá nýverið á netinu frétt um bandarísku leikkonuna og þokkadísina Halle Berry. Ekki það að þær Hallbera í Kirkjubrautinni eigi nokkuð sameiginlegt nema það að mér hefur alltaf fundist að ef að hin fagra Halle Berry væri íslensk myndi hún væntanlega heita Hallbera.