... leiðinlega kellingin í hverfinu.

Þegar ég var púki vorum við félagarnir fjörugir og uppátækjasamir. Ekki þó held ég neitt verri en börn almennt því þau eru venjulega fjörug og hafa gaman af allskonar ærsli og leikjum.

Þó að heimalandið væri hverfið í kring um Hlíðartúnið þvældumst við náttúrulega um allann bæ í leit að ævintýrum og fjöri.
Ég þræti ekki fyrir það að stundum hafi komið fyrir að við höfum vaðið yfir garða eða setið á girðingu eða framkallað hávaða og/eða leiki sem olli kannski einhverju ónæði innandyra í nágrenninu.
Langflest af fullorðna fólkinu lét sér þetta í léttu rúmi liggja og var ekkert að kippa sér upp við eitthvað smáræði, leiddi það hjá sér eða kom út ef um þverbak keyrði og bað hvort við værum til í að hliðra aðeins til eða breyta svo smábarn gæti sofið eða slíkt.

Undantekningalaust brugðums við vel við kurteisu og skemmtilegu fólki sem hafði ekkert út á okkar leik að setja en impraði kannski á því hvort við værum til í að færa okkur nokkra metra eða lækka í okkur í tíu mínútur eða svo.

Svo voru það leiðinlegu kellingarnar (reyndar nokkrir kallar líka en það er skemmtilegra að segja bara kellingarnar ) sem komu öskrandi af illsku út og höfðu allt á hornum sér. Húðskömmuðu okkur með látum á háreisti fyrir hluti sem við kannski áttuðum okkur ekki á að myndu valda ónæði. Kölluðu okkur öllum illum nöfnum og hótuðu lögreglu og barsmíðum ef við ekki hundskuðumst burt.
Svo þegar við komum heim var kannski búið að hringja í foreldrana og kvarta yfir þessum skríl.

Það má vel vera að við höfum látið okkur hverfa þegar þær byrtust en það var síður en svo endir málsins. Okkur fannst þær ósanngjarnar í okkar garð og við því yrði að bregðast.
Sem fjörugir og hugmyndaríkir pjakkar datt okkur margt í hug og voru öll trikkinn í prakkarabókinni notuð til að gera viðkomandi frúm lífið leitt og atast í þeim eins og hægt var. Öllum ráðum var beitt og ekkert heilagt og get ég sagt (þó kannski ekki með stolti) að sumar fengu giska óblíða meðferð.

Það fullorðna fólk sem kom fram við okkur af vinsemd og virðingu fékk virðngu og vinsemd til baka og slapp þá við óknyttina. Bendi meðal annars á þetta gamla blogg frá júní 2006, um eitt mál sem fékk góðan endi. Færslan er neðst og heitir Halle Berry.

Hef grun um að vinahópur minn sé ekki sá eini sem viðhafði slíka hegðun varðandi það fullorðna fólk sem okkur fannst ósanngjarnt.

Ástæða þess að ég er að rifja þetta upp er að mínir strákar eru að komast á þennann aldur og hafa stundum komið heim og kvartað yfir "leiðinlegu kellingunni í hverfinu" sem hefur allt á hornum sér.
Ég veit sem er að börn hafa lítið breyst og hef þess vegna lúmskan grun um hvað býður viðkomandi kellinga þó ég fái náttúrulega ekkert að frétta um það  

Hvet lesendur mína eindregið til að vera sanngjörn og kurteis við börn að leik og verða ekki leiðinlega kellingin í hverfinu. Ekki bara barnana vegna heldur aðallega vegna eigin geðheilsu