Vķša eru uppnefni eša višurnefni algeng. Flestir eru einhverntķmann į lķfsleišinni uppnefndir. Žaš getur veriš ķ eitt einasta skipti og žį einu nafni eša žį oft og mörgum sinnum meš mismunandi nafngiftum. Sum gleymast strax en önnur festast viš. Sumir eru ašgreindir frį öšrum meš uppnefni eša višurnefni og sumir einfaldlega žekkjast varla undir sķnu eigin nafni heldur einungis upp- eša višurnefni.
Žaš er svo įkaflega mismunandi hvernig tekur sķnum aukanöfnum. Vęntanlega fer žaš mikiš eftir žvķ hvaš nafniš er eša žżšir eša hvernig til žess var stofnaš. Sjįlfsagt heldur minni įnęgja meš žaš ef žaš er "ljótt" eša nķš og sett fram meš fjandsamlegu hugarfari heldur en ef žaš er snišug grķn ķ vinahópi.
Uppnefni og višurnefni geta veriš įkaflega fyndin og snišug og passaš vel viš viškomandi. Sennilega er žaš lķka ein įstęša žess sem fólk man eftir žeim.
Ef žaš er nettur/réttur hśmor aš baki og jafnvel hugsun eša tenging viš eitthvaš sem menn fatta getur gott upp- višurnefni veriš hreinasta snilld.
Sjįlfur žekki ég mķgrśt af uppnefnum og višurnefnum og nota žau örugglega oft, bęši viš rétt tękifęri žegar viškomandi er sįttur viš žaš og ég veit žaš en örugglega lķka stundum žegar žaš į ekki viš. Kalla ég vini mķna oft "sķnum" nöfnum og fę "mķn" til baka, allt eftir staš og stund hverju sinni.
Eins og ég sagši įšan eru mörg žessara nafna algjör snilld og manni finnst žau alltaf jafn snišug. Ekki ętla ég aš fara aš nefna neitt af žeim hér enda skal ašgįt höfš ķ nęrveru sįlar og allt žaš.
En hins vegar held ég aš ekki saki aš minnast į eitt gamalt og gott, įkaflega snišugt višurnefni sem sagši allt sem žurfti en breytist svo meš breyttum forsendum.
Til hįmarksverndar ętla ég samt aš skipta śt eiginnafninu sem žaš var notaš meš og setja skįldaš ķ stašinn en held aš žaš ętti samt ekki aš skemma söguna.
Fyrir 15-20 įrum kom hér alltaf į vertķš ung og falleg sveitastślka aš austan. Hśn kom vanalega eftir įramót og var fram į vor žegar hśn fór aftur heim ķ sveitina. Žetta var eins og įšur sagši lögulegasta snót og var kölluš Magga. Strįkarnir gengu margir į eftir henni meš grasiš ķ skónum og vildu komast ķ nįnari kynni viš žessa mannvęnu sveitastelpu. En hśn blakaši žeim öllum frį og hafši raunar aldrei veriš viš strįk kennd aš marki svo fljótlega var fariš aš kalla hana Möggu Mey žvķ žaš var ljóst aš hśn var algjörlega hrein mey.
Svo lišu vertķširnar ein af annari og alltaf var Magga Mey žessi heišvirša og flekklausa sveitastślka sem strįkarnir geršu hosur sķnar gręnar fyrir en lķtiš gekk.
Loks kom žó aš žvķ eina vertķšina žegar fariš var aš vora aš skyndilega eins og hendi vęri veifaš einn góšan vešurdag breyttist višurnefniš į Möggu Mey og eftir žaš var hśn aldrei kölluš annaš en Magga Ókey 
